مجتبی نادری طاهری، شاعر جوان و انقلابی کشورمان در وبلاگ نادرترین غزل آورده است: هرکسی ممکن است حرفی بزند که دل آدم آزرده شود... ولی از بعضی‌ها که به بعضی بزرگان وصلند یا بهتر بگویم خودشان را وصل می‌کنند، شنیدن بعضی حرف‌ها و انجام بعضی کارها، چنان سخت و سنگین و زجرآور است که آدم بغضش می‌گیرد.
به برخی باید تأکید کرد که آقا! نه بهتر بگویم خانم! ما را به خیر شما ها امیدی نیست، لطفاً شر مرسانید؛ غزلی تقدیم می‌کنم به آنهایی که اگر امام معصومی هم حاضر بود الان، بعید نبود که حدیثش را تحریف کنند!

به خیرت نیست امیدی، امان از شر به پا کردن
امان از حرف‌های رفتگان را جا به جا کردن
پسر یا دختر نوحی، که هستی،... راه گم کرده!
ندارد سود، در سیل عذاب این سان شنا کردن
حجابِ خالی از انسان، نخواهد ساخت قدیسه
برای هرکسی خوب است، قدری هم حیا کردن!
مُصِری آشنایی را، ز غربت در بیاری، یا
سخن گفتی به قصد خلق با خویش آشنا کردن؟
چه حاجت پیر ما را مدح سوء ناخلف‌هایی
که خود را می‌شناسانند، عمری با ریا کردن؟
اگر چه کوچک اما معنی یک آیه قرآن
به کلی چیز دیگر می‌شود با بد ادا کردن
اگر ریگی به کفشت نیست، پایت را بکش بیرون
زمینت می‌زند،... کفش بزرگان را به پا کردن

تابلوهای تبلیغاتی و ضد آمریکایی که باعنوان صداقت آمریکایی چند هفته ایست در خیابان های تهران دیده می شود روز گذشته توسط شهرداری تهران در اقدامی منفعلانه از سطح شهر جمع شد.
این تابلوها که همزمان با مذاکرات ایران و غرب و با هدف گوشزد کردن غیر قابل باور بودن رفتار طرف آمریکایی طراحی شده بود با فشاردولت توسط شهرداری تهران جمع آوری شد! اقدام منفعلانه شهرداری در حالی صورت می گیرد که این تصاویر که در سطح شهر تهران منتشر شده است، واکنشی خودجوش به ماهیت مذاکره با آمریکا بوده است که توسط نهادی غیر دولتی به تصویر کشیده شده است.

بقیه در ادامه مطلب

قمپز در کردن: قمپز (واژه ترکی) نوعی توپ جنگی سَرپُر بود که دولتِ امپراطوری عثمانی در جنگهاش با ایران مورد استفاده قرار میداد. این توپ اثرتخریبی نداشت چون گلوله ای در کار نبود بلکه مقدار زیادی باروت درش میریختند و پارچه های کهنه و مستعمل رو با سُنبه توش جا می دادند و میکوبیدند تا کاملا سفت و محکم بشه. این توپها رو در مناطق کوهستانی که صدا میپیچید و پژواک داشت به طرف دشمن شلیک می کردند. صداش بقدری مهیب و ترسناک بود که تمام کوهستان رو به لرزه در می آورد و تا مدتی صحنه جنگ رو تحت الشعاع قرار می داد ولی در واقع هیچ تخریب و تلفاتی مانند یک توپ جنگی نداشت. در جنگهای اولیه بین ایران وعثمانی صدای عجیب و مهیبِ قمپز، در روحیه سربازان ایرانی اثر می گذاشت و از پیشروی اونا جلوگیری می کرد ولی بعدها که ایرانی جماعت به ماهیت و توخالی بودن اون پی بردند هر وقت صدای گوشخراشش رو می شنیدند به همدیگه می گفتند: «نترسید! قمپز درمی کنند.»

لغز: (واژه یونانی) خُرده ، عیب ، ایراد. البته فلاسفه باستان به علم منطق لغز میگفتن، و به کسی که وسط دعوا روشنفکر بازی دراره و منطقی صحبت کنه گفته میشه: لغز نخوون!

انقولت: (از عربی اومده) ، ان قُلتَ، یعنی اگر بگویی،  بیان اشکال و ایراد مطلب و سخنی که مطرح شده وجواب دهنده از این اشکال در جواب می گوید: قلت یعنی من به این اشکال چنین جواب می دم .

ضرس: (املا اشتباه: ضرث – زرث – زرص) دندان آسیا (محکم)، دندان سن، یقین و کمال اطمینان، مرحوم دهخدا (از بچه محل های قدیم!) در معنی ضرس قاطع می‌نویسد: «معنی لُغوی این عبارت، دندانِ قاطع یا دندانِ بُرنده و تیز است. اصطلاح به ضرس قاطع، به معنی از روی یقین می‌باشد.»

آچمز: (واژه ترکی) در ترکی «آچ» یعنی باز و «مز» منفی کننده است، آچمز به معنی باز نشدنی هست، یعنی شرایطی که از آن رهایی وجود نداشته باشه، و این اصطلاح مخصوص شطرنج بازان حرفه ای هست، مثلا زمانیکه شاه کیش شده و وزیر هم همزمان تهدید شده (گارد) میگیم وزیر بیچاره آچمز شد.

مصاحبه کننده :

در هواپیمائی ۵۰۰ عدد آجر داریم، ۱ عدد آنها را از هواپیما به بیرون پرتاب میکنیم. الان چند عدد آجر داریم ؟

متقاضی : ۴۹۹ عدد !

مصاحبه کننده :

سه مرحله قرار دادن یک فیل داخل یخچال را شرح دهید.

متقاضی :

مرحله اول: در یخچالو باز میکنیم – مرحله دوم: فیلو میذاریم تو یخچال – مرحله سوم: در یخچالو میبندیم !!

مصاحبه کننده :

حالا چهار مرحله قرار دادن یک گوزن در یخچال را توضیح دهید !

متقاضی :

مرحله اول: در یخچالو باز میکنیم – مرحله دوم: فیلو از تو یخچال در میاریم

مرحله سوم: گوزنو میذاریم تو یخچال – مرحله چهارم: در یخچالو میبندیم !!

مصاحبه کننده :

شیر واسه تولدش مهمونی گرفته، همه حیوونا هستن جز یکی. اون کیه ؟

متقاضی :

گوزنه که تو یخچاله !!

مصاحبه کننده :

چگونه یک پیرزن از یک برکه پر از سوسمار رد میشود ؟

متقاضی :

خیلی راحت، چون سوسمارا همشون رفتن تولد شیر !!

مصاحبه کننده :

سوال آخر. اون پیرزن کشته شد، چرا ؟

متقاضی : امممممممم، نمیدونم، غرق شد ؟

مصاحبه کننده :

نه، اون یه دونه آجری که از هواپیما انداختی پائین خورد تو سرش مرد !!! شما مردود شدین، نفر بعدی لطفا :|

پیش بابایی می روم و از او می پرسم:
"ازدواج چیست؟"
بابایی هم گوشم را محکم می پیچاند و می گوید:
"این فضولی ها به تو نیومده، هنوز دهنت بوی شیر میده، از این به بعد هم دیگه توی خیابون با دخترای همسایه ها لی لی بازی نمی کنی، ورپریده!"
متوجه حرف های بابایی و ربط آنها به سوالم نمی شوم، بابایی می پرسد:
"خب حالا واسه چی می خوای بدونی ازدواج یعنی چی؟!"
در حالی که در چشمهایم اشک جمع شده است می گویم:
"بابایی بهتر نیست اول دلیل سوالم رو بپرسید و بعد بکشید؟!"
بابایی با چشمانی غضب آلوده می گوید:
"نخیر! از اونجایی که من سلطان خانه هستم و توی یکی از داستان ها شنیدم سلطان جنگل هم همین کار رو می کرد و ابتدا می کشید و سپس تحقیقات می کرد، در نتیجه من همین روال را ادامه خواهم ..." بابایی همانطور که داشت حرف می زد یک دفعه بیهوش روی زمین افتاد، باز هم مامانی با ملاغه سر بابا رو مورد هدف قرار داده بود، این روزها مامان به خاطر تمرین های مستمرش در روزهای آمادگی اش به سر می بره و قدرت ضربه و هدفگیری اش خیلی خوب شده، ملاغه با آنچنان سرعتی به سر بابایی اصابت کرد که با چشم مسلح هم دیده نمی شد.
مامانی گفت:
"در مورد چی صحبت می کردین که باز بابات جو گیر شده بود و می گفت سلطان خونه است؟!"
و من جواب دادم: "در مورد ازدواج"
مامانی اخمهاش توی همدیگه رفت و ماهیتابه رو برداشت و به سمت بابایی که کم کم داشت بهوش می اومد قدم برداشت، مامانی همونطور که به سمت بابایی می اومد گفت: "حالا می خوای سر من هوو بیاری؟! داری بچه رو از همین الان قانع می کنی که یه دونه مامان کافی نیست؟! می دونم چکارت کنم!"
مامانی این جمله رو گفت و محکم با ماهیتابه به سر بابایی زد و بابایی دوباره بیهوش شد.
بعد از بیهوش شدن بابایی، مامان ازم خواست کل جریان رو براش توضیح بدم، منهم گفتم که موضوع انشاء این هفته مون اینه که "ازدواج را توصیف کنید."
بابایی که تازه بهوش اومده بود گفت: "خب خانم! اول تحقیق کن، بعد مجازات کن! کله ام داغون شد!"
و مامانی هم گفت: "منم مثل خودت و اون آقا شیره عمل می کنم، عیبی داره؟!"
بابایی به ماهیتابه که هنوز توی دستای مامانی بود نگاهی کرد و گفت: "نه! حق با شماست!"
مامانی گفت: "توی انشات بنویس همه ی مردها سر و ته یه کرباس هستند!"
بابابزرگ که گوشه ی اتاق نشسته بود و داشت با کانالهای ماهواره ور می رفت و هی شبکه عوض می کرد متوجه صحبت های ما شد و گفت: "نوه ی گلم! بیا پیش خودم برات انشا بگم!"
مامانی هم گفت: "آره برو پیش بابابزرگت، با هشت ازدواج موفق و دوازده ازدواج ناموفقی که داشته می تونه توضیحات خوبی برات در مورد ازدواج بگه!"
پیش بابابزرگ می روم و بابابزرگ می گوید: "ازدواج خیلی چیز خوبی است، و انسان باید ازدواج کند ... راستی خانم معلمتون ازدواج کرده؟ چند سالشه؟ خوشـ ..."
بابابزرگ حرفهایش تمام نشده بود که این بار ملاغه ای از طرف مامان بزرگ به سمت بابابزرگ پرتاب شد، البته چون مامان بزرگ هدفگیری اش مثل مامانی خوب نیست ملاغه به سر من اصابت کرد.
به حالت قهر دفترم رو جمع می کنم و پیش خواهرم می روم، نمی دانم چرا با گفتن موضوع انشاء در چشمان خواهرم اشک جمع می شود و وقتی دلیل اشک های خواهرم رو می پرسم می گوید: "کمی خس و خاشاک رفت توی چشمم!"
البته من هر چی دور و برم رو نگاه می کنم نشانی از گرد و خاک نمی بینم، به خواهر می گویم: "تو در مورد ازدواج چی می دونی؟" و خواهرم باز اشک می ریزد.
ما از این انشاء نتیجه می گیریم بحث در مورد ازدواج خیلی خطرناک است زیرا امکان دارد ملاغه یا ماهیتابه به سرمان اصابت کند، این بود انشای من ...
با تشکر از اهالی خانه که در نوشتن این انشا به من کمک کردند!

برای دیدن اسم عشق تان کمی با انگشتان دست تان گوشه های چشم تان را بکشید! (مثل ژاپنی ها)

ما هم خوشحالیم که زیر سایه ی ولایت طعم پیروزی را می چشید
کسانی که سربازان از پیکار برگشته را شماتت می کنند، خائن اند. ماجرای ما همان ماجرای لشکر زخمی پس از اُحد است. نیزه های شکسته و پرچم های نیم سوخته ...به شماتت ابلهان گوش نکنید.
عسی ان تکرهوا شیئا و هو خیر لکم: چه بسا که از چیزی بدتان می آید ولی برای شما بهتر است... باشد تا آنانکه حماسه ی سیاسی 88 را به سرافکندگی فتنه بدل کردند دریابند که امّت حزب الله جمهوریت را فدای اشرافیت نمی کند و از آراء رقیبش آنچنان حمایت می کند که از ناموس خود. حسن روحانی از صندوق های دولتی بیرون آمد که به دروغگویی مشهورش کرده بودند. وفاداران به ایران در آراء خیانت نمی کنند.
ما هم خوشحالیم که زیر سایه ی ولایت طعم پیروزی را می چشید.

 رهبر انقلاب در 2 خرداد 76 دربرابر جریان راست ایستاد و از آراء خاتمی دفاع کرد. در 3 تیر 84 دربرابر هاشمی ایستاد و از آراء احمدی نژاد دفاع کرد. در 22 خرداد 88 در برابر کل دنیا ایستاد و از آراء مردم حمایت کرد و امروز همانطور. این شگفتی خمینی است؛ همان نظامی که به دیکتاتوری متهمش میکنند.

شخصيّت‌هاى معروف سياسى غربى، آنهايى كه وابسته‌ى به جبهه‌ى دشمنند، مى‌بينيد كه عليه حضور مردم فعّاليّت ميكنند. اخيراً شنيدم كه از شوراى امنيّت ملّى آمريكا كسى گفته كه ما اين انتخابات ايران را قبول نداريم. خب به درك كه قبول نداريد! اگر قرار بود ملّت ايران منتظر بماند كه شما چه چيزى را قبول داريد و چه چيزى را ميل داريد، آن‌طور عمل بكند، كه كلاهش پسِ معركه بود.

حسین قدیانی در روزنامه کیهان نوشت:

گاهي يک حرف‌هايي مي‌زنند بعضي‌ها ها!! به عنوان نمونه، اخيرا يکي از استوانه‌زاده‌ها در مصاحبه با يک سايت ضد انقلاب گفته؛ «بابا اکبر، انقلاب اسلامي را فرزند خود مي‌داند»! هيچ هم نگفته که انقلاب مظلوم ما را به نام زده‌اند يا حکايت ديگر اموال، به نام نزده‌اند! يعني ببيني؛ انقلاب، از همان قبل انقلاب، فرزندشان بوده!! (جالب مي‌شودها!!) يا صبر کرده‌اند انقلاب متولد بشود، بعد انقلاب را به فرزندي خود قبول کنند!! اون وقت «بابا اکبر، انقلاب را فرزند خود مي‌داند» دقيقا يعني چه؟! يعني اسم انقلاب در شناسنامه بابا اکبر، قسمت فرزندان قيد شده؟! ذکور يا اناث؟! فرزند چندم؟!... و اين حرفا يعني؛ بابا اکبر از انقلاب بزرگتره؟! و اگه انقلاب، فرزند بابا باشه، يعني 9 دي که خودش فرزند 22بهمنه، مي‌شه نوه بابا؟! يعني بابا اکبر جد اعلاي بيداري اسلاميه؟!... يعني بابا، از انقلابي با 300هزار شهيد هم بزرگتره؟! يا يعني اينکه؛ انقلاب با اين همه عظمت و شکوه و جاودانگي و ملت و خميني و خامنه‌اي و خون دل اين همه مادر شهيد، مي‌شه بچه بابا؟! وانگهي، اگه بابا واقعا انقلاب رو فرزند خود مي‌دونه، پس چرا فقط هواي اون يکي فرزندان‌شون رو داره؟! پس چرا فقط هواي «ف.ه» و «م.ه» رو داره؟! نکنه اين انقلاب، فرزند خونده باباست؟! نکنه از نظر بابا، انقلاب با اين همه شهيد و جانباز و فرمانده، با اين همه بچه رزمنده و جبهه رفته و درب و داغون و شيميايي و... با اين همه «عليرضا و آرميتا» و... با اين همه حسين جان غلام کبيري، فرزند پرورشگاهيه؟! نکنه بابا رفته و انقلاب رو از شيرخوارگاه آمنه تحويل گرفته؟! نکنه از نظر بابا، انقلاب بچه سرراهيه؟! يعني اينجا هم تبعيض؟!... چطوره که بابا، چشم ديدن ني و سانديس 9 دي انقلاب رو نداره، اما چيزبرگر خوردن «ف.ه» با آشوبگرا توي همين خيابون انقلاب رو مي‌تونه تحمل کنه؟!... چطوره که بابا هيچ وقت انقلاب رو نمي‌فرسته براي تفريح بره کيش؟! چطوره که به انقلاب مي‌رسه، بابا شطرنج‌باز قهاري مي‌شه و به بچه‌هاي «شط اروند و رنج بازي دراز» کيش مي‌ده؟! چطوره که بابا، هيچ وقت انقلاب رو نمي‌فرسته لندن، بلکه شعبه دانشگاه آزاد اونجا رو رسيدگي کنه؟! چطوره که انقلاب رو مي‌فرسته روي آنتن، اما اون يکي بچه‌هاش رو مي‌فرسته تورنتو؟!... يعني اينجا هم تبعيض؟!... و چه جالب! مگه ميشه هم انقلاب رو فرزند خود دانست، هم با آمدن خود قند در دل بي‌بي‌سي آب کرد؟! مگه مي‌شه هم انقلاب رو فرزند خود دانست، هم با نامه سرگشاده و فتنه 88 خون به دل انقلاب کرد؟! مگه مي‌شه آدم هم باباي انقلاب باشه، هم پدر معنوي احزاب بي‌معنويت؟!

اوووووه! يادم رفت. قرار بود مثلا طنز بنويسم‌ها... قرار بود بنويسم؛ اگه واقعا انقلاب، بچه بابا اکبر باشه، لابد بايد نتيجه‌گيري کرد؛

- انقلاب، داداش کوچيکه «م.ه» است!!

- مرعشي، دايي انقلاب است!!

- «ف.ه» آبجي انقلاب است!!

- و لابد در سال 88 انقلاب، عاق والدين شده!!!!
* * *

بگذار کتمان نکنم که حال طنز نوشتن ندارم! بگذار بگويم؛ ما را هم بابا اکبري بود که انقلاب را فرزند خودش نمي‌دانست، بلکه خود را تا خرخره بدهکار انقلاب و ولي فقيه و اين ملت مي‌دانست که عدل تير خورد به گلويش!! خون و خرخره ... راستي که از بابا اکبر ما تا بابا اکبر بعضي‌ها خيلي تفاوته... بابا اکبر ما چه وقتي که اومد، چه اون وقتي که رفت، چه اون وقتي که با لباس خاکي و خوني برگشت، هرگز تيتر يک بي‌بي‌سي نشد! اون بنده خدا حتي وقتي نامزد هم شد، تيتر يک بي‌بي‌سي نشد! نخير عزيز! اتفاقا خوشا به حال من... من را بابا اکبري بود که امام به چهره نوراني‌اش غبطه مي‌خورد! نخير عزيز! انقلاب، فرزند بابا اکبر شما نيست. انقلاب، داداشي به نام بي‌بي‌سي نداشت... و تو بگذار بي‌بي‌سي در حسرت صورت‌هاي غيرنوراني بماند!!

آهاي ثبت احوال! اگر در شناسنامه طرف، نامي از انقلاب نيست، بيا و روشنگري کن... با اين دست فرمون، بعيد نيست فردا بگن؛ «بابا، اسلام رو فرزند خود مي‌دونه!»... اينايي که ما مي‌بينيم، پس فردا مي‌گن؛‌«من داداش کوچيکه خدا محسوب مي‌شم!!»

مردي به نام استيو، براي انجام مصاحبه حضوري شغلي که صدها متقاضي داشت به شرکتي رفت. مدير شرکت، به جاى آن که سين جيم کند، يک ورقه کاغذ گذاشت جلوي استيو و از او خواست براي استخدام، تنها به يک سوال پاسخ بدهد.

سوال اين بود: شما در يک شب بسيار سرد و توفانى، در جاده اى خلوت رانندگى مي کنيد، ناگهان متوجه مي شويد که سه نفر در ايستگاه اتوبوس، به انتظار رسيدن اتوبوس، اين پا و آن پا مي کنند و در آن باد، باران و توفان چشم به راه کمک هستند.

يکى از آن ها پير زن بيمارى است که اگر هر چه زودتر کمکى به او نشود ممکن است همان جا در ايستگاه اتوبوس غزل خداحافظى را بخواند.

دومين نفر، صميمى ترين و قديمى ترين دوست شماست که حتى يک بار شما را از مرگ نجات داده است و نفر سوم، همسر آينده شماست که حالا با او در دوران نامزدي به سر مي بريد؛ اما خودروي شما فقط يک جاى خالى دارد، شما از ميان اين 3 نفر کدام يک را سوار مى کنيد؟ پيرزن بيمار؟ دوست قديمى؟ يا نامزدتان را؟

جوابى که استيو نوشت باعث شد از ميان صدها متقاضى، به استخدام شرکت در آيد. پاسخ اين بود: من سوئيچ ماشينم را مي دهم به آن دوست قديمى ام تا پير زن بيمار را به بيمارستان برساند، و با نامزدم در ايستگاه اتوبوس مي مانم تا شايد اتوبوس از راه برسد.

موضوع انشاي امتحان پايان ترم مدرسه اي اين بود: «شجاعت يعني چه؟»

دانش آموزي براي اين موضوع فقط نوشته بود: «شجاعت يعني اين ...» و برگه خود را سفيد به ممتحن تحويل داده و رفته بود!

اما برگه آن جوان دست به دست دبيران گشته بود و همه به اتفاق و بدون استثنا به ورقه سفيد او نمره ۲۰ دادند.

مرد: عزیزم از وقتی میری ورزش هیکلت خیلی قشنگ شده!

زن: از اولشم هیکلم قشنـــــــــــــــگ بووووووود!

مرد: اون که ۱۰۰%… هیکلت همیشه قشنگ بود. اصلاً من هیکلت رو روز اول دیدم خیلی خوشم اومد!

زن: یعنی به خاطر هیکلم، فقط با من ازدواج کردی ؟ خیلی هیــــــــــــزی!

مرد: نه عزیزم، عاشق اخلاقت شدم که باهات دوست شد. هیکلت واسم مهم نبود!

زن: یعنی چی؟! پس این همه ورزش میرم، برای کی میرم برا عمم؟! هیکلم برات مهم نیست؟!!

مرد: عزیزم، موقع دوست شدن مهم نبود، الان که هست!

زن: یعنی الان میرم ورزش، برات بی اهمیت میشم؟!

مرد: فدات شم، قربونت بشم، همه چیزت، تمام وجودت، همه خصوصیاتت، برام مهمه!

زن : یعنی باید همه خصوصیات خوب رو داشته باشم که دوستم داشته باشی؟ خیلی نامردی… چیه پای کسی درمیونه؟؟!!

مرد: بابا، جان مادرت بیخیال شو، چه غلطی کردیم تعریفتو کردیماااا؟؟!!

زن: دیدی… دیدی… پس از اول درست حدس زدم که یه ریگی تو کفشته که داری ازم تعریف می کنی؟! برو از جلو چشام دور شو… یه چند ساعت نمی خوام قیافتو ببینم…

یا فاطمه الزهرا

یا زینب کبری

شرمنده ایم که بهای حسینی شدن ما بی حسین شدن تو بود
وشرمنده تر آنکه تو بی حسین شدی وما حسینی نشدیم

Powered By
  BLOGFA.COM